كه رابطهء انسان يا با خداست يا با خودش يا با ديگران ، كه در همهء اينها بايد خدا را در نظر بگيرد . ما بعضى از آثار را مىفهميم به عنوان مثال حسن باطن به ظاهر هم سرايت مىكند و كسى كه رابطه‌اش را با خدا درست كند مردم همچنين افرادى را دوست دارند كه اينها طبيعى است ، امّا بعضى از ثمرات را نمىفهميم به عنوان مثال « يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَايَحْتَسِبُ » و جهش براى ما روشن نيست . مهمّ اين است كه رابطهء ما با خدا درست باشد و كسانى كه خالق قادر و توانا را رها كرده و سراغ بندهء ناتوان مىروند ، ضرر مىكنند ، زيرا نوعى شرك است و بدبختى دنياى امروز هم همين است كه خدا را رها كرده و سراغ بندگان ناتوان مىروند .